HAYAT ÖĞRETMENLERİ

Ağaç dikim işçiliği kursuna başlayacağımızda çok tedirgin oldum. “Acaba yapabilir miyiz?” diye sorup durdum kendi kendime... Sonra “Neden olmasın? Denemeden nasıl olacağını asla bilemeyiz.” dedim.

Başladık... Hayatımın en mutlu dört ayını yaşadım on tane engelli çocuğumuz ve Duygu Öğretmenimizle.  Her gün para verip terapiye katılsam bu mutluluğa erişemezdim.

Çocuklarımızdan bahsetmek istiyorum biraz... Arif ve Ferhat iki kardeşler. Anne ve babaları vefat etmiş... Onların bakımını da  abi ve yengeleri üstlenmiş. Gonca sessiz sakin her zaman güler yüzlüdür. Tuğba  konuşmaz ama herşeyi anlayıp hep güler. Çağlar  yemeyi çok sever. Ağır abi modundadır hep; ama Seda’nın abisi olamazmış...  Ne zaman sorsak: “Banane!” diyor. Didem; akıllı, bakımlı, hergün ojesini kıyafetine göre değiştiren çok tatlı bir kızımızdır. Derya da çok güzel kızlarımızdan birisidir. O da tüm çocuklarımız gibi yardım severdir ve tam bir abladır. Yunus Emre’ ye gelince, çok fazla konuşur ama genelde söyledikleri  mantıklıdır. Ve son olarak Seda; sınıfımızın yaramaz kardeşi...  Ne yapsa  “Olsun, Seda yapsın.” derler. Ona yardımcı olmak için ellerinden geleni yapmaktan kaçınmazlar. Teşekkürler çocuklar!!! Tabii ki Sevgili öğretmenimiz Duygu’dan bahsetmeden olmaz. Duygu Öğretmenimiz ziraat mühendisliği mezunu, çok candan bir kızımız. O öğrencilerinin “biricik öğretmeni!” Aslında çocuklar hiç de haksız değiller.  Çok şeker kendisi...

                Kursumuzun nasıl geçtiğine gelince; haftaiçi  her  gün iki-beş arası sınıfımızda toplanırdık. Çocuklarımızla çay saatimiz vardı. Teneffüste çaylar, pastalar Allah ne verdiyse artık ... Çocuklar ellerinde ne varsa -bazen bir poğaça, bazen bir paket bisküvi-  önce arkadaşlarına verdiler sonra kendileri yediler.

Bir gün Arif  ekmek getirmiş, Çağlara uzatıyor. Çağlar da her zaman cantasında bir şeyler getirir ama  paylaşmayı sevmediği ve yemek yemeyi çok sevdiği için en son çıkarırdı. Arif’in Çağlar’ a ekmek uzattığını görünce “Arif ne yapıyorsun? Vermesene kendin ye, onun çantasında yemeyi var zaten” dedim. Aldığım cevap beni inanılmaz etkiledi. “SEVAP, SEVAP olsun!” dedi. Bunu bazen sağlıklı insanlar bile düşünemezken... Çok duygulandım... Çocuklarımız  sağlıklı insanların gösteremeyceği bir büyüklükle birbirlerini destekliyorlar...

Bitkiler hakkında her şeyi öğrendiler; ama bize daha çok şey öğrettiler. Onlar çoğuna göre engelli pek fazla şey bilmez... Ama ben hasta olduğumda kurs devam ediyordu. Onlarla vedalaştım, bana dua edin diyerek ayrıldım yanlarından. Üç- dört gün kursa uğrayamadım. Duygu Hoca beni arayıp geçmiş olsun dileklerini bildirdi ve “Çocuklar sizi çok özledi, sürekli sizi soruyorlar. Lütfen kendinizi iyi hissettiğinizde gelir misiniz?” dedi.  Ben de onları çok özlemiştim. “Gelirim tabii.” dedim.

Onların yanına gitmeden önce çok heycanlıydım. Hepsine birer çikolata aldım ve sınıfın yolunu tuttum. Kapıdan içeri adım attığımda hepsi birden ağlamaya başladı...  Hemen yanıma koştular. Beni kocaman kocaman öptüler... Sımsıkı sarıldım hepsine!  Bana yaşattıkları o duygu yoğunluğunu  anlatamam. En çıkarsız, en masum sevgiydi bana sundukları... O gün dünyanın en mutlu insanı bendim ve inanılmaz bir pozitif enerjiyle yüklendim.

O hafta kontrole gittiğimde, normalde bozuk olan tahlillerimde  doktorumu bile şaşırtacak bir düzelme vardı!!! Bu mucizenin sebebi açıktı; ağaç dikim işçiliği kursundaki meleklerimin duaları ve sevgileri beni iyileştiriyordu.

Benim meleklerim saflıklarıyla, iyi niyetleriyle, yardımseverlikleriyle tüm insanlara örnek olmalı. Hayata neden geldiğini unutmamalı insanoğlu... Bu dünyaya mal mülk yapmaya gelmedik biz. Birbirimize yardım etmeli, eşimizi dostumuzu unutmamalı, ben kavramından çok biz kavramını hatırlamalıyız ve hepsinden önemlisi farkında olmalıyız ki kimse bu dünyanın merkezi değil! Bu gün varız, yarın yokuz...  O zaman, insanlığımızı unutmayalım! Herkes birbirine muhtaçtır! Gönüllerimizi engellemeyelim! Çünkü engellerin en kötüsü insan olmaktan uzaklaşmaktır!!!